II RP, czyli epoka dwudziestolecia międzywojennego, była okresem, którym tworzyli znakomici pisarze i poeci, wśród których znaleźć można takie nazwiska, jak Lechoń, Wierzyński, Iwaszkiewicz, Gombrowicz, Żeromski, Staff, Leśmian, Gojawiczyńska, Choromański, Nałkowska, Kuncewiczowa, Przyboś, Peiper i wielu, wielu innych.
Jedną z najwybitniejszych pisarek II RP była Maria Dąbrowska. Jej proza nie ma sobie równych. To literatura realistyczna w najlepszym wydaniu, a dodatkowo zabarwiona tendencjami psychologicznymi oraz socjologicznymi. Szczytowym tekstem takiej prozy stały się „Noce i dnie”. To arcydzieło II RP jest w każdym aspekcie niezwykłe. Doczekało się również znakomitej ekranizacji. Przede wszystkim Dąbrowska łączy bardzo umiejętnie w tym dziele historię, która dotyczy całego społeczeństwa, ukazuje różne klasy społeczne oraz pojedyncze jednostki na ich tle. Te jednostki wpisały się w kanon jako szczególne typy charakterologiczne, bardzo charakterystyczne, ale i bliskie czytelnikowi. Dwom wiodącymi typami są tu państwo Niechcic, będący przeciwieństwami, stanowiącymi bardzo ciekawe konstrukcje psychologiczne. „Noce i dnie” bez wątpienia jest jedną z najciekawszych książek okresu II RP. Bardzo obszerne dzieło literackie jest niesłychanie zajmującą lekturą. W II RP Dąbrowska również pisała swoje słynne dzienniki. Zaczęła się tym zajmować już w roku 1914, a ostatnie zapiski pochodzą z końca lat 60. Pół wieku rejestrowanie tego, co działo się wokół pisarki, stworzyło niezwykły dokument trzech epok.
Brak komentarzy.