W ii RP tworzył Witold Gombrowicz. Był to autor, który pozostał zupełnie osobny i w stosunku do wielu innych, którzy wpisywali się w jakiś określony nurt, on pozostał autonomiczny. W okresie II RP powstało najsłynniejsze obok „Trans-Atlantyku” dzieło pisarza – „Ferdydurke”.
To właśnie w tym utworze najlepiej pokazana jest filozofia dotycząca literatury, jaką wykładał Gombrowicz. Dążył on bowiem do tego, by dzieło literackie było czystą formą, czyli tworem pozbawiony jakichkolwiek naleciałości gatunkowych, stylistycznych, językowych. Chodziło więc o to, by utwór był całkowicie oderwanym od spuścizny kulturowej, literackiej oraz poetyckiej. To było coś świeżego w myśli literackiej, a w II RP również odstawało od ogólnych tendencji. „Ferdydurke” oprócz tego, że wpisuje się w teorię czystej formy, to w warstwie treści prezentuje równie ciekawe poglądy. Gombrowicz poruszył w niej problematykę spychania człowieka przez kulturę w więzienie norm, form, schematów. Każdy z nas żyjąc w określonym środowisku, jest na to narażony. Wszystkich ludzi ustanowione pisane i niepisane normy wciskają w jakieś schematy. A to prowadzi do zniewolenia. Nie można mówić o wolności, gdy należy grać społeczne role. Świat „Ferdydurke” jest światem absurdu i groteski, ale właśnie takie zniekształcenie świata wprowadzają formuły. Gombrowicz nie należy do najłatwiejszych pisarzy II RP i współczesności. Jego filozofia literacka, choc wydaje się dość klarowna, wymaga dobrego przyjrzenia się wszystkim jej tezom.
Brak komentarzy.